“ประโยค”        หมายถึงถ้อยคำที่เรียบเรียงกันอย่างมีระเบียบ   มีเนื้อความครบ  สมบูรณ์ ที่จะให้รู้ว่ามีใคร    ทำอะไร
             
ประโยคอาจมีเพียงคำเดียว   สองคำ  สามคำ   หรือมากกว่านั้นก็ได้  ถ้าผู้ฟังเข้าใจความหมายตามต้องการได้   เช่น    
               1.   หยุด
                     เป็นกริยาคำเดียว
              
2.   หยุดพูด                เป็นกริยา 2 คำ
   
              
3.   หยุดพูดเถอะ
        เป็นกริยา  2  คำ   คำขยาย  1  คำ
              
4.   ใครพูด                 มีผู้กระทำ   และกริยา
              
5.   ใครกินข้าว
           มีผู้กระทำ   กริยาและผู้ถูกกระทำ
              
6.   ใครกินข้าวแล้ว   มีผู้กระทำ   กริยา  ผู้ถูกกระทำ และคำขยาย       

              ด้วยเหตุที่ภาษาไทยเป็นภาษาคำโดด   คำแต่ละคำเป็นอิสระ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปเพื่อแสดงหน้าที่ของคำ 
และแสดงหน้าที่ที่สัมพันธ์กันระหว่างคำในประโยค  ทั้งคำบางคำอาจมีความหมายได้หลายอย่าง  ทำหน้าที่ได้หลายอย่างด้วย 
ดังนั้นจะรู้หน้าที่และความหมายของคำก็ต้องดูตำแหน่งที่เรียงในประโยค    ถ้าเรียงผิดตำแหน่ง  ความหมายก็อาจผิด  
ซึ่งการเรียงลำดับคำในประโยคพื้นฐานภาษาไทยกำหนดไว้ดังนี้

            ประธาน + กริยา  (+ กรรม)  และถ้ามีบทขยายก็จะอยู่หลังคำที่ขยาย
นักเรียนจึงควรตระหนักว่าการเรียงลำดับคำในประโยคแต่ละประโยคนั้นสำคัญอย่างยิ่ง
บทเรียนนี้มิได้มีจุดมุ่งหมายหลักในการสอนเรื่องประโยค   เพราะนักเรียนได้เรียน

เรื่องนี้มากันเป็นอย่างดีแล้ว
   จึงทบทวนพอเป็นแนวทางเท่านั้น